Spelen!

Vanmiddag zat ik met een zoveelste kop koffie wat wazig te kijken naar mijn zoon Riemer. Hij is twee jaar. Hij was heel druk bezig met legoblokjes, rode, gele, roze, groene legoblokjes, en allerlei dieren en voertuigen. Omdat ik altijd heel veel tegen hem praat, en hij daar doorgaans ook positief op reageert (zijn vader schijnt samen met hem veel meer tijd in stilte door te brengen), vroeg ik hem: “Wat ben je aan het maken?” Hij wierp een snelle blik op mij, maar zag meer heil in het vastmaken van een aapje aan een hekje dan in het geven van een antwoord. “Maak je wat moois?” probeerde ik nog eens. Hij keek me nu echt aan, zijn hand nog aan de aap, en zei stellig: “Niet make! Pele!”
Hij was dus niet iets aan het maken. Hij was aan het spelen. Een significant verschil. Inderdaad herinnerde ik me dat ik, voordat ik kinderen had, bij het concept ‘kinderen die spelen’ iets in mijn hoofd had met een kop en een staart. Een spel, een doel, een begin en een einde. Maar spelen is bij jonge kinderen vaak verwonderlijk eindeloos en doelloos. Ze pakken een blokje, brengen het ergens anders heen, doen daar nog een blokje op, en beginnen dan weer met heel wat anders. Uren kunnen ze zo doorgaan (soms..). Waarom ze het doen? En wat eraan is? You tell me… maar het staat als een paal boven water dat ze zich er lekker bij voelen, bij ‘spelen’.
Ik heb het gevoel dat ik, sinds ik hier blog en sinds de duik in de chaos van web2.0, ook aan het spelen ben. Ik dool wat rond in blogs, doe wat tools, krab wat op mijn hoofd, drink wat thee, schrijf wat, en begin dan weer opnieuw. Ik bereik niet echt wat, ik kan niks afstrepen op mijn to-do-list,  maar ik vermaak me uitstekend. Bijkomend verrassend effect is dat ik merk dat deze activiteiten me, gek genoeg, op heel veel nieuwe ideeën brengen. Associatief wordt je, creatief. Doordat alles kan en je niet weet waar je heengaat, ontdek je dat je brein vreemde vertakkingen herbergt. Best leuk om daar eens wat blaadjes te laten groeien. Een eerste blogblaadje leverde ineens veel ogen op die ‘een nieuwe lente, een nieuw geluid’ kwamen horen en zien. Ik werd er helemaal blij van. 
Riemer heeft dus gelijk. Je moet niet altijd maar maken. Hoera voor spelen! Of dat nou met lego, met woorden, met tools, of Olymisch is!